Archive for December, 2005

Galing ng Suka (vinegar)

Monday, December 19th, 2005

Lately parang may insomnia na ata ako, tulog na lahat ako gising na gising pa rin. Kaya nag surf na lang ako. Somehow nakarating ako dito sa site na ito http://www.care2.com/channels/lifestyle/home#55. Tapos iyon nakita ko dami palang gamit ng suka. Sinubukan ko agad yung iba doon, aba totoo nga! Mas maputi na ang paligid ng mga tiles sa banyo. Dati ko pang alam yung pantanggal ng bara sa lababo katulong ang baking soda. Tapos kung may bathtub ka pwede haluan ng apple cider vinegar ang pampaligo mo, magbababad doon ng kaunti tanggal ang mga naninigas na muscles sa likod, mas malambot pa daw ang balat pag may suka. Madami pa… Pero syempre isang site lang iyon kaya naman hindi ko din pinaniwalaan lahat, pero galing sa link ng lifetime network yun kaya medyo credible na din siguro, pero never the less, hinanap ko pa din sa google yung vinegar uses at ang daming sites pa ang lumitaw doon, at mas marami pang naka listang uses.

Wala, as usual, naaaliw lang ako, for one pwede ko na palitan yung cleaner/disinfectant na gamit ko, P60+ yun, P30 lang ang isang litro ng suka hehe.

Chain of Thought

Thursday, December 15th, 2005

Malapit na malapit na ang Pasko!!! Ipagdiriwang na natin ang pagsilang ng Panginoong Hesukristo. Kahit na medyo gipit, pilit pa ring mag se-celebrate. Naiisip ko tuloy, kung kami ay nahihirapan na, paano pa kaya yung ibang pamilyang mas kapos kaysa sa amin?

Ang dami daming pamilya ngayon ang naghihirap. Pero hati ang pakiramdam ko dito, naawa ako sa kanila, nagdaan din sa hirap ang pamilya namin kaya alam ko kung gaano kahirap maging mahirap, pero at the same time naiinis din ako sa kanila, lalo na kapag nalalaman ko na sandamakmak pala ang mga anak nila. Oo nga at karapatan ng bawat isa sa atin ang magka anak, pero kung naghihirap ka na nga, tapos wala kang ginawa kundi mag anak ng mag anak, ilang bata ang tinatanggalan mo ng karapatan mabuhay ng matiwasay? Ilang bata ang ang tinanggalan ng karapatan makapag aral? Sana man lang nag family planning sila.

Naalala ko tuloy noong nagt-trabaho pa ako, nagkaroon kami ng debate ng dalawang kaopisina ko, sabi nila, safe daw ang babae kapag mayroon, (argumento lang daw, hindi naman daw nila ginagawa hehe). Tinawanan ko sila, hindi ako naniniwala na safe ang babae kapag mayroon, siguro karamihan, pero hindi lahat. Sabi nila, sinasabi ko daw ba na mali ang turo sa kanila ng mga guro nila? Hindi naman, ang sinasabi ko lang ay may pagkakataon, maliit man, na mabuntis ang babae kapag mayroon dahil hindi lahat ng babae ay regular na dinadatnat, paano kung nag o-ovulate pala siya habang mayroon? Isa lang talaga ang 100% sure family planning method na alam ko, abstinence.

Pero kung iisipin, hindi rin pala 100% sure ang abstinence, kaya nga tayo may Pasko e. :) (patawa lang po ang huli sana walang na offend, naks as if may nagbabasa)

Travelling

Monday, December 12th, 2005

Tagal ko na gusto isulat ito e… Ano ba kurso para makuha ang trabaho ni Samantha Brown? Hehehe. Ano kaya ang mga pinagdaanan niya? Kung ano man yon, I bet it’s all worth it, lalo na kung mahilig ka talaga mag travel.

Dati nanlalaki na ang mga mata ko nung Great Hotels pa lang ang show niya, itong Ticket to Europe hindi ko makuhang panoorin, baka matuyuan ako ng liquid sa katawan sa paglalaway.

Hindi ko naman alam kung talagang natutulog siya sa ibang suites na na feature niya doon, siguro merong iba, pero alam ko hindi lahat ng magagandang suites ay natutulugan niya, pero at least pinapapasok siya para malibot. Pero ang alam ko natitikman niya ang mga chef’s special hmmm.. yummy.

Isa pang swerte ay si Jennifer convey. Marami pa namang may katulad nila ng trabaho, pero so far, silang dalawa ay wala pa akong nakitang napuntahan nila na hindi maganda, well yung kay Samantha nga ay Great Hotels so malamang naman walang pangit doon. Yung mga Globe Trekkers minsan swerte, pero minsan din naman ay malas, meron pa nga nagka diarhea ata yun dahil uminom siya ng juice or tea I can’t remember basta hindi sure ang linis ng tubig, sa India, hindi kaya ng tyan niya ang tubig.

Lousy Day

Sunday, December 11th, 2005

Pumunta kami sa binyag ng anak ng isang kaibigan. Naiintindihan ko kung bakit yung iba ay hindi na nakakapunta sa mismong binyag, kasi binyagang masa iyon, napaka raming tao, pero ang hindi ko maintindihan ay kung bakit ang iba ay hindi na nga nakapunta sa talagang okasyon, sa kainan na lang pupunta, late pa? Ang nakakainis pa doon, kapag na late ka, lalo kang ma le-late dahil ang reception ay sa isang malaking establisimyento ngunit wala namang parking space (Max’s Ma. Orosa, Manila). Yung function room na na rentahan nila ay 200 ang kayang laman, mayroon pang ibang function rooms doon, tapos ang garahe ng Max’s ay 6 lang ang pwedeng pumarada. Yung iba sa kalsada na paparada, may bayad pang P20.

Pagkatapos ng binyagan, pumunta kami sa isang kamag anak, doon nagpalipas ng oras, doon na rin naki simba. Pagkatapos magsimba, dumiretso na kami maghapunan, sa Shakey’s sa SM Centerpoint ( SM City Sta. Mesa). Haay, since walaw naman talaga masyadong choices doon sa Centerpoint, malapit lang kasi sa pinuntahan namin, more or less kailangan na pagtyagaan ang Shakey’s na iyon. Pagdating pa lang, ang tagal magbigay ng menu. Paano laging naka talikod sa mga customers ang mga empleyado, ewan ko, nagpupunas ata ng mga pinggan at kutsara, yung iba naman ay nagaasikaso ng ibang customer. Tapos 3 beses kami humingi ng high chair para sa bata, lahat ng hiningian namin nag ko-commit, pero walang high chair na dumadating, dun lang sa pang huli. Nagkamali pa kami, nag order pa kami ng bottomless na inumin, lagi ngang naka talikod kaya isang refill lang ng drinks namin. Tapos hanggang sa huli talaga namang nakaka inis. Sa sobrang bagal nila, nainip na ang 2 bata. Nagwawala na, gusto na lumabas, normally tag isa kami ng alagang bata, pero since hindi pa nakakabayad, kailangan yung isa parehong bata ang aalagaan habang naghihintay maka settle ng account yung isa. Ang hirap kaya nun! 2 nagwawalang mga bata, magkaiba ng gustong gawin? Tapos nagkasundo nga sila, nagkasundong gusto nilang maglaro sa escalator. Anobah! Syempre ipinasok ko ulit sa loob, kaysa naman maaksidente pa kaming tatlo. Hayun, lalong nagwala, ito namang Shakey’s na itio, ang tagal na namin nahingi yung bill, hindi ko alam kung anong ginagawa nila at parang napaka tagal naman. Nilapitan ko na yung cashier, yun pala may problema sa creditcard machine, kaya naman naisipan niyang unahin na lang muna lahat ng nagbayad ng cash. E sana man lang sinabihan kami na nagkakaproblema sa machine, baka mas mabilis pa kung nag wodraw na lang kami sa labas. Pero hwag ka… sabi lang nila na may problema sa machine, kasi nung lumapit ako doon, isang swipe lang lumabas na ang resibo, ibig sabihin hindi talaga naasikaso. Sinabihan ko nga sila e sabi ko sana naman binilisan nila e nagwawala na nga ang mga bata. E talaga namang napaka bagal, paano nagkukwentuhan pa habang nagt-trabaho. Sana hwag na lang sila magtrabaho, baka may mas masipag pa sana na maka pasok at magsilbi doon. Sana tumambay na lang sila at makipag kwentuhan ng makipag kwentuhan. Ewan ko, hindi lang naman sila ang mga nakikita kong nakikipag kwentuhan habang nasa trabaho, pero yung iba naman ay hindi apektado ang kilos habang busy ang bibig kaka daldal.

Haay. Such is life…

Japanese Technology

Friday, December 9th, 2005

Aliw na aliw ako kapag nakakanood ako ng mga Japanese documentaries, lalo na yung tungkol sa technology nila.

For example, meron silang self cleaning windows. Meron silang nilagay sa "glass" na nag re react sa sikat ng araw tapos yun na ang nag lilinis, hindi ko nga lang matandaan kung papaano. :)

Tapos isa pang bilib ako, gumawa daw sila ng isang malaking malaking storage room na parang cooler. Doon, iniipon nila ang mga snow pag winter. Yung storage room na iyon ay naka kabit sa buildings, may mga fans para mag circulate ang lamig, o di ba? Tipid sa airconditioning. Ang maganda pa noon, nung binuksan yung storage room, naroon yung mga alikabok, na trap ng snow.

Ang dami pa, pero as usual, hindi ko naman matandaan hehe.

natural aircon

Christmas in Baguio

Thursday, December 8th, 2005

We will be celebrating our 5th year wedding anniversary (Dec. 23) and Christmas in, where else but Baguio.

Gusto ko sana sa iba naman, although meron pa kaming mga hindi nalilibot doon, gusto ko ibang "flavor" naman, kaso takot naman ako mag experiment, lalo na may mga bata. Anyway… excited pa rin ako, kahit na naka ilang punta na kami doon, kung sa bagay, first time naman namin doon mag Christmas.

This is our first Christmas na hindi kasama ang aming extended families, medyo nagtatampo na nga ata e. Pero wala nang atrasan, na confirm na namin ang booking. Dati sa Vistro Pension House kami tumitira doon, pero ngayon try naman namin sa Woods Place Inn. Ganda sana ng Summer Place Hotel kaso sobrang mahal naman para sa amin, pero ang ganda ng facilities niya, siguro try namin doon kapag off season, at least kahit papaano may discount.

Sana this time maka punta na kami sa ASIN hot springs. Nabalitaan namin ito matagal na nagtuturo pa si Glenn, that time, hindi pa daw developed ang daan, maputik at mabato pa daw. Pero ngayon ang sabi na semento na daw, at may 5 private resorts nang naka tayo doon, dati hot springs lang ata, government ang nag aalaga. Dapat maka punta na bago mababoy ng mga turista, kagaya ng Crystal Cave puro marka ng usok ng sulo. Kaso nabasa ko somewhere kagaya ng Crystal Cave meron nang mga naka bantay na "tour guides" doon, so imbes na P120 lang babayaran mo, babayad ka pa for the "tour guide" na parang hindi pwedeng tanggihan. Sana lang kung totoo ito, mas ok ang tour guides na ito kaysa yung doon sa cave, ang mahal ng singil nila e sana pina rent na lang nila sa amin ang flashlights nila, kasi parang ganun lang din naman ang nangyari, naroon lang sila para mag ilaw sa amin, and the cave is not that big para maligaw kami or something.

O sya.

Cooking

Wednesday, December 7th, 2005

As I’ve said in my previous entry, I’ve been addicted to blogs, most of them food blogs.

I am not a very good cook, but I love to cook. I love to watch cooking shows, and now I read food blogs. and I have learned tons of things from them.

For example, if you think that you boil  eggs to make hard boiled eggs, you are wrong. Well, not really wrong, but boiling an egg most of the time hardens the whites or the yolk will have that green or gray coating that taste a bit metallic. I have learned from a program in Discovery Travel and Living (I don’t remember exactly what program it is), that  you should turn the heat off when the water starts to boil (some sites say just turn down the heat), then let the egg sit in hot water for about 10-20 minutes (depending on the size I think).

Oops! No more time for a longer entry…

Addicted to Blogs

Monday, December 5th, 2005

These past few days, I find myself reading more and more of other people’s blogs. It started when I was looking for other tourists spots in Baguio that we may have not visited yet, then I saw a Baguio blog. I don’t know if it is legal to just link another site to mine, so I will just link this other site that stemmed out from my search, I think from the Baguio blog, I went to one of the food blogs in his link and I end up here.

http://www.marketmanila.com , I asked permission from the author, he gave his permission. The section that caught my attention most is the rant and rave section.  This is an example http://www.marketmanila.com/archives/intrusive-marketing-tactics-a-major-rant. There are lots of good articles here and lots of mouth watering recipes. There is also a good rant about clogged toilets(well as he say, what goes in, must come out), I coudn’t have said it better.

Wala lang tuwa lang ako sa kanya.

Karl is Reading!

Saturday, December 3rd, 2005

Dati akala mo lang nagbabasa siya, pero sa totoo lang, familiar lang siya sa mga words na iyon lalo na mga street signs.

Dati din nagbabasa siya ng letters pero hindi naman niya ma-i-connect as a word, pero these past few days ewan ko kung tsamba lang, pero sinubukan namin magbasa ng mga tagalog words, hindi pa rin niya alam ang babebibobu kakekikoku etcetera, per letter pa rin ang basa niya pero na-i-ko-connect na niya sa salita although meron pa rin mga sablay kasi malakas pa rin ang association niya like s-u-k-a nababasa niya suka, pero ang t-o-y-o ang sinasabi niya ay toyota hehe.

Ok lang naman, considering dito lang siya sa bahay at kaka 4 years old lang niya. Next year siguro ipapasok na ulit namin siya sa school.

Spokening Nickelodeon

Friday, December 2nd, 2005

Nakakagulat talaga ang mga bata. Dito sa bahay, Tagalog ang usapan namin ng pamilya, for a lot of reasons, next entry siguro :)

Anyway, tinuturuan ko din naman ng English ang mga bata, pero translations of words lang, not sentences like nung nagsisimula pa lang siya mag salita ituturo namin ang isang bagay, tapos English and Tagalog words kaagad ang binibigay namin.

Nagugulat na lang ako sa mga pinagsasabi ni Karl, dati pinag tagpi tagping English words lang, pero malalaman pa rin ang ibig sabihin, ngayon naman ay talagang sentences na. Noong nahuhuli siya ng lakad habang namamasyal sa Singapore sigaw siya, Mama wait for me! Noong umiiyak ang kapatid niya, don’t worry Natalie, I will help you. Nung minsan nakasimangot ata ako, Mama what’s wrong?  Why are you sad? Minsan naman nakakatawa, nung sabi ko dun kami mag swimming sa big pool, No, I not do that! with conviction hehe. Dami pa, wala lang nakaka aliw lang. Minsan naman binabanatan ako ng Espanol, courtesy of Dora the Explorer.

Walang masyadong interaction si Karl sa English speaking people, I mean those who speak English most of the time if not all of the time. Mostly sa tv lang niya nakukuha yung mga yun, at sa mga translations namin. Buti na lang marami nang mga kid friendly shows ngayon kaya medyo ok nang madalas siyang naka tutok sa tv.

Natutuwa lang ako na mukhang tama ang desisyon namin not to talk to them in English kasi mas madaling pulutin ang English sa labas, yung mga kakilala ko kasi na English ang salita sa bahay, karamihan, hindi marunong mag Filipino ang bata. Masama ba ang ginagawa nila? Hindi naman, kaya lang parang napaka konti na ng nagsasalita ng Filipino, nakaka lungkot naman kung mabubura na lang ito ng ganun ganun lang. Yung ibang bansa nag t-train sila ng English as secondary language to be competetive, pero as I said, secondary language lang. Parang tayo baliktad na, feeling ko lang. Kasi yung iba kahit sale salengkwang basta makapag ingles lang, ayos na. Yung iba naman conyo talk. Yung iba taglish, ako guilty dito madalas hehe.

Tama na nga at kung saan saan na napunta itong topic ko. As if naman maraming nagbabasa nito hehe.